Het heeft even geduurd, maar eindelijk zet ik me er eens aan om jullie te vertellen over mijn laatste maandje hier.
De week voor het vertrek was een aangename week. Op maandag ging ik gewoon naar school en toen ik 's avonds thuiskwam zei mijn gastpapa dat ik de volgende dag niet naar school zou gaan omdat we de spullen die ik nodig had voor het vertrek moest gaan kopen. Kunnen uitslapen en geen school dus mij hoor je niet klagen. Ze hadden al aangekondigd dat het donderdag geen school zou zijn omdat we vrijdag zouden vertrekken, maar nu bleek het ook woensdag geen school te zijn dus de schoolweek zat er al op voor mij en ik had meer dan tijd genoeg om me voor te bereiden op het vertrek. Woensdagavond was er dan nog een feestje en donderdagavond ging ik iets drinken met mijn belgische vriendinnetjes.
Vrijdagochtend vertrokken we gepakt en gezakt naar school en na een woordje van verschillende hoofden van de school vertrokken we met de 'bus' richting Trinidad Pampa. Het was ongeveer 6u rijden, maar met de auto zou het maar de helft zijn. De verandering van het landschap was heel mooi om naar te kijken, maar ik heb er een groot deel van gemist omdat ik steeds indommelde. De plaats waar we naartoe gingen, ligt een heel stuk lager dan La Paz en de temperatuur steeg dan ook goed voelbaar. Rond 16u kwamen we aan in Trinidad Pampa en maakten we de camion met de rugzakken en gereedschap ed. leeg, zetten we de tenten op en dan was het al tijd om te gaan slapen. Op deze plaats was er een internaat, dus er was wel een beetje een keuken en er waren ook gewone wc's en douches. Alleen water was er jammer genoeg niet, maar dat kwam na het weekend gelukkig wel in orde. Zaterdag hebben we niet veel meer gedaan dan het kamp wat te organiseren en wat te relaxen en op zondag daalden we af naar het dorpje zelf om lekker iets te gaan eten en ons te gaan wassen in de rivier. (Het was namelijk niet de bedoeling dat we ons op andere momenten wasten in het kamp, ook al waren er douches) Ik at lekkere kip en het frisse water van de rivier kwam op het goeie moment. Zondagavond werd er dan besproken wat we vanaf de volgende dag zouden gaan doen. Het zit dus zo dat we verdeeld waren in 7 groepen van meisjes en 7 groepen van jongens. In totaal zijn er drie kampen; het centrale kamp in Trinidad Pampa en dan nog twee andere kampen, nl. San Juan en 7 Lomas op anderhalf à twee uur van het centrale kamp. Iedere week worden de groepen verdeeld over de verschillende kampen. Ik kreeg te horen dat ik de eerste week zou doorbrengen in San Juan, dus moest mijn kleinere rugzak klaarmaken met alleen de noodzakelijke dingen en mijn grote rugzak moest ik achterlaten in Trinidad. Maandagmorgen vertrokken we dan met vijf groepen in de camion. Dat zijn dus open camions waarin je in principe recht moet staan tenzij je geluk hebt en kunt zitten. Echt comfortabel is dat niet en op die relatief smalle weggetjes, zonder te zien waar je naartoe rijdt, vond ik dat toch maar een beetje eng dus ik was meer dan blij toen we veilig aankwamen. We laadden alles uit, zetten de tenten op en werden door de dorpelingen op een lekkere maaltijd getrakteerd. Daarna was het tijd om te beginnen werken. We moesten rollen van 100m plastieke buizen naar een veldje brengen. Vol goeie moed begonnen we te stappen, maar algauw bleek dat dat veldje redelijk ver was. We hebben ongeveer drie kwartier bergop gestapt en ik dacht even: oei. Gelukkig werd het werk daarna wel wat minder zwaar. We moesten de buizen tot boven sjouwen, maar we werkten met een ketting dus dat ging wel vrij vlot. Op woensdag werd ik gekozen om in de keuken te blijven dus moest ik niet werken die dag, hoewel. De keuken om met gas te koken had de reis in de camion niet overleeft dus werd het koken op vuur. Voor iedereen was dit de eerste keer dus niet zo gemakkelijk en die dag zijn we eigenlijk van 6u ’s morgens tot 21u ’s avonds bezig geweest met schillen, koken, wassen, ... Op vrijdag keerden we in de late namiddag dan met de camion terug naar Trinidad Pampa waar we door de andere opgewacht werden en ontvangen werden alsof we een jaar weggeweest waren. Ik vond dit een heel leuke week, de leukste eigenlijk, omdat het een leuke groep was en een supermooie locatie. Het werk op zich was niet al te zwaar, maar de klim van anderhalf uur op de heuvel elke morgen maakten de dagen toch wel vermoeiend.
Zaterdag was opnieuw een rustige dag en werd ook de post uigedeeld. Vol spanning zat ik te wachten want ik wist niet of mijn gastfamilie al dan niet iets zou sturen, maar ik had geluk. Ik kreeg twee flessen water, chocolade en nog wat dingetjes en een lieve brief. Op zondag gingen we opnieuw naar het dorp om te eten en naar de rivier om onze kleren en onszelf te wassen.
De volgende week ging ik naar 7 Lomas, dus weer in de camion. Hier moesten we een betonnen voetbalveld maken, maar daarvoor moesten we eerst stenen leggen. Dit was echt een ongelooflijk saai werk en ook de groep vond ik deze keer minder leuk dus eigenlijk vond ik dit helemaal geen leuke week. Ik was blij dat ze voorbij was en ga er ook niet meer woorden aan vuil maken.
Het weekend verliep ongeveer zoals de andere weekends en de laatste korte week mocht ik dan in het centrale kamp blijven. Dit werd gelukkig wel een leuke week. We werkten met alleen maar meisjes en dat was toch aangenamer. En op maandag werden we ’s middags allemaal samen geroepen om aktapie te gaan eten. Dit is een buffet klaargemaakt door de dorpenaren om ons te bedanken voor ons werk. Alles wordt op de grond gezet en er wordt met de handen gegeten. Alles was echt superlekker, maar het was ook superveel. Er wordt verwacht dat alles wordt opgegeten uit respect, maar dat is ons jammer genoeg niet gelukt. De rest van de week hebben we hard gewerkt en heb ik ook geleerd om cement te maken en heb ze daar eens laten zien wat de Vlamingen waard zijn. De mensen van daar die ons hielpen waren onder de indruk, haha. En op donderdag was het de inhuldiging van het voetbalveld. Er werd door enkele mensen iets gezegd en daarna werden we allemaal bestrooid met confetti, heel grappig. Er werd wat gedanst en we kregen ook allemaal een bord met kip, drie soorten aardappel, banaan en salade wat opnieuw heel lekker was. Alles bij elkaar was het wel wat grappig, maar we hebben ons goed geamuseerd.
Donderdag kwamen we dan opnieuw allemaal terug samen en hebben we de drie weken afgerond. En dan vrijdagochtend vertrokken we opnieuw naar La Paz. De aankomst op school verliep nogal chaotisch. Overal waren er mensen en er werd gezongen en gesprongen, maar dan wou iedereen toch naar zijn huis gaan. Het voelde goed om thuis te komen. Ik heb eerst iets gegeten, daarna een lange douche genomen en dan een heerlijk dutje gedaan. Daarna heb ik wat met mijn gastouders gepraat over de drie weken en ze waren euforisch over de verbetering van mijn Spaans.
Ik heb het dus goed naar mijn zin gehad die drie weken (die tweede week vergeten we gewoon) en heb ook veel mensen beter leren kennen. Het eten was ook altijd wel lekker, maar honger is natuurlijk altijd de beste saus. De muggen hebben me wel zowat opgegeten en soms sliep ik heel slecht waardoor ik wel heel moe was na deze drie weken. Het bijna voortdurend vuil zijn, was in het begin wel wat vervelend, maar tegen het einde waren we daar zo aan gewend dat het ons niet echt deerde.
Het weekend konden we uitrusten en jammer genoeg heb ik zaterdag een hele dag met zware maagpijn in bed gelegen. Wel een beetje ironisch dat ik drie weken geen last heb gehad en na één dag in La Paz plat lig, maar goed. Zondag ging het al veel beter, maar deden we het toch nog maar rustig aan en hebben we gerust en films gekeken.
En maandag moesten we al opnieuw naar school, maar het was allemaal op het gemakske. In de namiddag ging ik met iemand van een school een ijsje eten en ’s avonds ben ik met enkele van de Vlamingen in Factory gaan eten. Gisterenavond ging ik dan met enkele mensen van school een biertje drinken in een café waar Belgisch en Duits bier wordt geserveerd.
Vandaag had ik geen school omdat het een soort van staking was, maar daar heb ik eigenlijk niets van gemerkt. Met een groep van school gingen we iets eten en daarna zijn we een film gaan kijken.
Mijn gastbroer is ondertussen ook vertrokken naar Duitsland en hij lijkt het daar wel naar zijn zin te hebben dus dat zit wel snor.
We zitten al bijna aan drie maand, maar ik mis België op sommige momenten toch nog heel hard. Wel ja, het went wel zeker.
Tot snel!
PS: Ik heb mijn best gedaan om het zo kort mogelijk te houden, maar eens ik begin, kan ik niet meer stoppen. Excuseer daarvoor.
