Santa Cruz!

Hola!

Jaja, weeral een berichtje! Deze keer over mijn reisje naar Santa Cruz en enkele andere leuke dingen.

Enkele Belgen die hier in andere steden wonen, keerden na de reis met AFS nog niet naar huis, maar bleven nog enkele dagen langer want op 15 november kwam David Guetta namelijk naar La Paz. In België zou ik nooit naar zijn concert gaan al is het omdat dat veel te duur zou zijn, maar voor €35 had je al een ticket voor de beste plaatsen dus vonden we het wel de moeite om daar eens naartoe te gaan en ik heb het me niet beklaagd! Het duurde wel een tijdje vooraleer den David verscheen, maar het was het wachten waard. Sympathieke kerel en het was een dik feestje!

De dag daarna vertrok iedereen dan grotendeels terug naar huis dus gingen we 's middags allemaal samen nog iets eten en 's avonds gingen we hen uitwuiven.

De dagen daarna heb ik wat afgesproken met vrienden en wat genoten van mijn eerste daagjes zomervakantie. De temperatuur hier in La Paz stijgt hier trouwens ook aanzienlijk. De laatste dagen worden temperaturen van 20 tot 25 graden gehaald, wat eigenlijk ongewoon hoog is voor La Paz. Maar er zijn ook wat mindere dagen dat het veel regent en bewolkt is.

Ik zou dus naar Santa Cruz gaan samen met Michelle en Stans (de twee andere meisjes van België die in La Paz wonen) en het plan was om zaterdag de 20ste de vertrekken. Dit was even buiten AFS gerekend, die hier in La Paz toch net iets strenger zijn dan in de andere comité's en ons dus pas toestemming voor maandag gaven. Dat was even een domper, maar twee dagen is nu ook niet het einde van de wereld, hé.

Maandagavond stonden we dan gepakt en gezakt aan de terminal om met de bus te vertrekken. Na enige vertraging waren we dan toch eindelijk weg. Het is een lange tocht van normaal ongeveer 14u, maar je rijdt 's nachts en dat zijn bussen van drie rijen waarin je je zetel vrij plat kan leggen, bus cama (bus bed) heet dat dus dat is wel een relatief comfortabele reis. Maar vermits Bolivia sociaal en economisch niet echt een stabiel land is, zijn er vaak blokkades en natuurlijk hadden wij ook prijs. Gelukkig helpt wat geld om een andere weg, weliswaar door een dorpje dat er niet op gemaakt is om bussen door te laten, te nemen en hebben we uiteindelijk maar enkele uurtjes vertraging opgelopen. Tegen de middag kwamen we dan aan en werden we opgewacht door Jolien en we stonden al direct in ons zap, zo warm! We gingen eerst iets eten bij Jolien en dan hebben we de rest van de namiddag besteed aan het zoeken van een hostel. Gelukkig eentje gevonden dat ons heel goed bevallen is. 's Avonds iets gaan eten en dan vroeg gaan slapen want het was toch een vermoeiende reis geweest.

Alle drie waren we ook met een missie gekomen, we moesten namelijk een kleed vinden voor ons graducion. Blijkbaar is Santa Cruz hiervoor dé geschikte plaats, maar we hebben toch heel hard moeten zoeken om iets te vinden dat ons min of meer aanstond. Den H&M of de Zara mis ik hier toch om kleren te kopen hoor, hier in Bolivia is het echt niet veel soeps! 's Avonds gingen we dan iets drinken en amaai, het bier bleef maar vloeien, maar ik heb er niets van gevoeld. Blijkbaar hebben we al goed getraind daarboven in La Paz!

De volgende dag hebben we een bbq gedaan en dat heeft heel hard gesmaakt. Ik heb vooral groentjes gegeten want dat is iets dat ik hier nog altijd veel te weinig voorgeschoteld krijg. En dan 's avonds was er een concert van Calle 13, een vrij populaire en bekende band en het was inderdaad wel goed, alleen spijtig dat ik geen enkel liedje kende, haha.

Op vrijdag was Lore, een belgische dat in Santa Cruz woont, jarig en gingen we naar Aqualand, een pretpark met water. Niet ontzettend groot, maar wel genoeg om je een hele dag te amuseren. Omdat ik weet dat mijn huid nogal gevoelig is voor de zon, smeerde ik braaf factor 55, maar de zonnecrème bleek toch niet zo waterproof te zijn als ze beweerde op de verpakking dus had ik het 's avonds weer zitten. Een mooi rood kleurtje dat nu sinds twee dagen aan het vervellen is, maar gelukkig viel het allemaal toch nog mee en heb ik er eigenlijk niet echt last van gehad. Daarna gingen we dan nog taart gaan eten in het huis van Lore en begonnen we een filmpje te kijken. Ik zag echter alleen het eerste deel want als snel lag ik in slaap. Snel de taxi in dus en naar het hostel.

En dan was het al onze voorlaatste dag! 's Middags ging ik eten met mijn nonkel hier en de zus van mijn oma Susu en toen ik terugkeerde naar het hostel lagen mijn vriendinnetjes vredig te slapen. Het was die dag warmer dan de andere dagen dus namen we een lange siësta en tegen 18u vertrokken we dan om naar een folkoristische stoet te gaan kijken. In België zou je mij daar niet naartoe krijgen, maar hier is dat echt leuk om te zien omdat dat echt leeft onder de mensen en de Bolivianen hier echt fier op zijn. Daarna gingen we naar Rik zijn huis, een andere Vlaming die in Santa Cruz woont, en dronken we een drankje terwijl we ons wat probeerden af te koelen in het zwembad door voetje te baden. In Santa Cruz koelt het namelijk nooit af, 's nachts om 2u is het nog altijd 25 graden of meer. Een pul of truitje hebben we daar echt niet nodig gehad! Daarna vertrokken we naar een bar, Ganesha, waar een leuk feestje aan de gang was met allemaal muziek van de Backstreet Boys en Britney Spears. We hebben ons echt goed geamuseerd en de tijd vloog voorbij. We hadden wel honger gekregen dus zochten we iets om te eten. Het was ongeveer 5u30 en het was al klaar dus aten we eigenlijk hamburgers als ontbijt. Terug naar het hostel om enkele uurtjes te slapen, maar niet te lang want we konden maar ontbijten tot 10u en het ontbijt was toch net iets te lekker om te laten staan. En dan was het al de laatste dag. We gingen nog wat rondhangen in het park en dan iets eten om dan de bus op te stappen, niet naar La Paz, maar wel naar Cochabamba. De tickets naar La Paz waren namelijk extreem duur dus kregen we de raad om via Cochabamba te gaan, dit zou goedkoper zijn. Nog voor we vertrokken begonnen de problemen al dat we moesten bijbetalen en werden we op ik heb geen idee welke bus gezet. De situatie stond mij helemaal niet aan en ik moest mij dan ook even rustig houden, maar we konden niet veel doen dus vertrokken we uiteindelijk. Zoals verwacht waren er opnieuw blokkades dus op zo'n 30km voor Cochabamba stopt de bus en stapt iedereen uit. Voor ons was dit de eerste keer dus we wisten niet zo goed wat gedaan. Gelukkig waren er enkele mensen die onze hulpeloze gezichten zagen en ons in een taxi zetten die ons naar onze bestemming zou brengen. Maar niets was minder waar. Opnieuw blokkades, opnieuw uitstappen dus. We staken de blokkade (stel je hier niet teveel bij voor, twee bomen en wat roepende mensen in het midden van de baan is voldoende om een blokkade te zijn) te voet over en namen een andere taxi. Daarna nog even te voet en we waren in het busstation van Cochabamba. Nu dus een ticket naar La Paz en dan zijn we thuis, dachten we. Er waren nog meer blokkades en zolang die niet werden opgeheven werd er geen enkel ticket verkocht. Goed, ja, daar stonden we dan! Gelukkig zitten er ook daar enkele Vlamingen en hebben die ons opgevangen. Indien nodig konden we bij iemand van hen blijven slapen dus uiteindelijk viel het allemaal nog mee. We gingen dan maar naar de film en 's avonds aten we charque, een typische schotel van daar, bij één van de Vlaamse meisjes. Uiteindelijk vertrokken er 's avonds toch opnieuw bussen naar La Paz dus kochten we een veel te duur ticket naar mijn goesting en vertrokken we opnieuw voor een reis van ongeveer 8u. Tegen 6u30 bereikten we El Alto waar, geloof het of niet, opnieuw blokkades waren. Opnieuw stapte iedereen af, maar dit is voor drie 'blonde' meisjes met rugzak en dus ook met camera, gsm en geld of kredietkaarten niet meteen de meeste veilige plaats om rond te lopen. Na even sukkelen kregen we dan toch een taxi te pakken en geraakten we eindelijk thuis. De opmerking van mijn gastouders: Nu weet ge wat reizen in Bolivia is.

Ach ja, we zijn er geraakt, we hebben weer iets bijgeleerd over dit land en we hebben vooral een heel leuke week in Santa Cruz gehad.  

De afgelopen dagen heb ik niet zo heel veel gedaan. Af en toe iets gaan drinken en verder vooral lui geweest en films gekeken. Moet kunnen zeker wanneer je vakantie hebt?

De plannen voor de volgende weken zijn afspreken met mijn vrienden, mijn graduacion waar ik wel eens benieuwd naar ben en dan Nieuwjaar vieren mogelijk in Tarija, maar dat moeten we nog eens zien.

Oh ja, en ook hier is het binnenkort Kerstmis uiteraard. De boom staat er al en het huis is mooi versierd, maar het is toch een beetje een raar gevoel met die warme temperaturen hier. Geef mij volgend toch maar opnieuw een koude Kerst.

Het volgende bericht zal mogelijk lang op zich laten wachten omdat ik vermoedelijk pas opnieuw interessante, nieuwe dingen te vertellen zal hebben tegen half januari, maar misschien dat ik nog eens enkele foto's online zet.

Tot snel! 

Oktober & AFS-reis

Hallo familie en vrienden!

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens een berichtje heb geschreven, maar ik heb dit hopelijk goed gecompenseerd met het uploaden van enkele foto's.

De laatste maand hebben we hier niet stil gezeten. Ik ging alle dagen gewoon naar school, maar ook mijn namiddagen waren goed gevuld. Zo had ik vorige zaterdag een talentenshow met AFS en de Paceno's hebben folklorisch gedanst. Daarvoor moest natuurlijk geoefend worden en dus hadden we wekelijks ongeveer twee repetities. Verder ging ik ook een dagje met mijn gastmoeder naar Huyustus, een buurt waar je zo goed als alles kan kopen voor relatief weinig geld. We gingen eigenlijk kijken voor kleren voor mij, maar wat daar allemaal hangt, is niet helemaal mijn ding laat ons zeggen. Ook kwamen we nog eens samen met de Vlamingen hier om lekker te koken. We maakten tomatensoep met balletjes, gevolgd door een ovenschotel met gehakt en bloemkool om dan af te sluiten met een overheerlijke tiramisu.

Ook waren het hier verkiezingen geweest. Dat weekend was het verboden om na 12u 's nachts samen te komen in groep, alcohol te drinken of met de auto te rijden dus konden we niet zo heel veel doen. Het was wel grappig om te zien dat de stembussen gewoon met tape dichtgeplakte kartonnen dozen waren en dat bij het bekend maken van de resultaten bleek dat per regio meer dan 60% ongeldig had gestemd.

Op 21 oktober was het het schoolbal van het secundair. Niet om mee te lachen hoor! Iedereen was mooi opgetut en ik kreeg een kleedje van een vriendin te leen dat ik net iets te kort vond, maar goed. Om 12u ging de muziek uit en de lichten aan, maar natuurlijk was dit nog veel te vroeg om al naar huis te gaan dus zetten we het feestje verder in het huis van een vriend.

Ook nadere het festival folklorico op school en daarvoor moest dus ook hard geoefend worden want hiermee vielen prijzen te winnen. De twee weken voor het festival begonnen ze hier allemaal wat stress te krijgen dus werd er elke avond gerepeteerd en de laatste dagen zelfs tot 12u 's nachts. Met de promocion dansten we tinku; heel mooi en heel leuk, maar ook echt wel vermoeiend. Het leuke was wel dat een heel groot deel van de promo meedeed en dus waren we met ongeveer 120 wat voor een heel mooi effect zorgde. Tijdens het festival gingen er wel een heleboel dingen mis in onze choreografie en ook ik danste niet geweldig omdat de veiligheidsspeld aan mijn hoofd open was gegaan en die dus de hele tijd in mijn hoofd prikte. Desondanks alles zijn we toch gewonnen en de vreugde was natuurlijk heel groot, zo groot zelfs dat bij velen traantjes vloeiden. En daarna was het natuurlijk ook weer feest.

En dan brak de laatste schoolweek aan. De traditie hier is dat de allerkleinsten van de school een afscheidsceremonie houden voor de promo en dat was wel schattig om te zien. Ze dansten en zongen liedjes voor ons, maar eentje deed net iets te hard haar best en viel van de tribune. Gelukkig hield ze er alleen een buil aan over en had iemand het voorval gefilmd zodat we er achteraf toch ook eens om konden lachen. We kregen dan ook een mok en een sleutelhanger.

Op dinsdag was het dan de beurt aan de prepromocion om afscheid te nemen van ons en dit doen ze jaarlijks met een middagmaal. Hiervoor werd een grote zaal afgehuurd en mooi versierd, maar naar mijn mening hadden ze eerder wat meer in het eten mogen investeren. Ach ja, het was gezellig.

Ook leerde ik empanadas de queso (kaas) maken bij een vriendin. Ik ben ondertussen het recept alweer vergeten, maar het was niet heel moeilijk en het was goed gelukt.

En dan op woensdag was het geen school, maar kwamen wel alle andere AFS'ers uit Bolivia naar La Paz en zag ik dus mijn maatje Jolien terug. In de namiddag gingen we allemaal samen gezellig iets eten en daarna kwam Jolien met mij mee naar huis want ze zou bij mij blijven overnachten.

En dan begon de reis met AFS! Een heel mooie en leuke reis. Op donderdag 3 november vertrokken we voor twee dagen naar Lago Titicaca, een meer zo groot als een kwart van België en tevens ook het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Doordat het dus zo groot was, waande ik me eerder aan de zee wat ik ook wel leuk vond. Eerst reden we enkele uren met de bus en daarna verkenden we Isla del Sol en Isla de la Luna met de boot. Enkele dapperen namen ook een duik in het frisse water. Als laatste bezochten we nog even Copacabana en dan was het alweer tijd om terug te keren naar La Paz.

Op zaterdag hadden we dan een reörientatie in La Paz. We speelden wat spelletjes en moesten wat vertellen over onze ervaring tot nu toe, allemaal nogal saai, maar goed, om dan de dag af te sluiten met een talentenshow. Wij waren hiervoor al een hele tijd aan het oefenen, maar er liepen toch nog een heleboel dingen fout omdat we blijkbaar al veel vergeten waren. Maar we hebben ons wel heel goed geamuseerd!

En op zondag vertrokken we dan eerst met de bus en daarna met de trein naar Uyuni waar we de zoutvlaktes zouden bezoeken. Jammer genoeg liepen er enkele dingen fout en konden we op maandag nog niet aan de tour beginnen. Daarom bezochten we in de voormiddag El cementerio de trenes waar de fotografen zich eens goed konden uitleven en in de namiddag rustten we uit en liepen we wat rond in het dorp. De volgende dag konden we dan wel vertrekken en dus trokken we met 11 jeeps de middle of nowhere in. Uren en uren hebben we gereden door prachtige landschappen om dan uiteindelijk net iets te laat aan te komen aan de Laguna Colorado waardoor we van het normaal o zo mooie kleurenspel weinig tot niets hebben kunnen zien. We gingen ergens in een hotelletje slapen en dan de volgende dag moesten we al om 4u15 uit de veren want er stond veel op het programma. We bezochten mooie rotsformaties en meren waar we duizenden flamingo's konden spotten. Ook reden we weer uren door prachtige natuur om dan uiteindelijk aan de zoutvlakte aan te komen. Ook weer immens en indrukwekkend en wit tot zover je kon kijken. We stopten bij een eiland ergens in het midden waar het vol stond met immense cactussen, maar waar verder ook niets anders te zien was. We namen enkele leuke foto's op de zoutvlakte en dan was het alweer tijd om te vertrekken want het zou al donker beginnen te worden. We passeerden nog snel even langs het zouthotel, dat jammer genoeg niet zo indrukwekkend was als verwacht en dan reden we terug naar Uyuni waar we nog iets aten en dronken om daarna terug te keren naar La Paz. Het was echt een heel mooie reis en ik heb er echt van genoten. Voor mij (en veel anderen) had ze gerust nog enkele dagen langer mogen geduurd hebben.

Nu zitten we dus opnieuw in La Paz en is voor mij ook de zomervakantie begonnen die duurt tot ergens begin februari en die we hopelijk nog gaan vullen met enkele leuke reisjes!

Tot snel!

Foto's Trabajo Social

En dan uiteindelijk ook nog enkele foto's van de drie weken trabajo social!

Gepakt en gezakt om te vertrekken (de grote 1 is omdat ik groep 1 was)

Gezellig twee uurtjes in de camion naar de kampplaats 

Sfeerbeeld in de camion

Niet alleen werken, maar ook de kindjes bezighouden was één van onze taken

Zalige apthapi door de bewoners van het dorp, alles opkrijgen was echter onmogelijk

En later kregen we ook nog een heerlijke kipmaaltijd aangeboden die ik maar al te graag helemaal heb opgegeten

In werkoutfit met het landschap vanuit 7 Lomas op de achtergrond

De kruiwagens waren perfect voor een heerlijk dutje tussendoor

Rituele inhuldiging van het voetbalveld waarbij iedereen rijkelijk met confetti werd bestrooid

Gevlucht voor de regen gingen we met grupo 1 in de eetzaal van het internaat slapen (dit was de laatste week, vandaar dat we er allemaal zo fris uizien)

Foto's (2)



het zwembad op school




5 van de 6 Vlamingen hier in La Paz




sfeerbeeld




sfeerbeeld




misviering op school



melk uit de plastieken zak



practicum ijs maken (dulce de leche en oreo), smaakt beter dan het eruitziet!




het syntetisch voetbalveld op school




de belgische politiek in de krant



Wist je dat... (2)

• de deur van de klas meestal op slot gedaan wordt tijdens de les en dat vrij belachelijk is omdat er om de tien minuten wel iemand aan de deur komt
• ze melk en fruitsap uit plastieken zakjes drinken
• ik dat drinken uit plastieken zakjes niet lekker vind omdat ik de plastic smaak
• zo'n zakje slechts €0,05 kost op school
• ze hier heel rare papierformaten hebben
• er aan tafel niet wordt gewacht met eten voor iedereen er is en er gewoon wordt weggegaan wanneer je gedaan hebt
• ik deze tafelgewoonte nog altijd zeer onbeleefd vind, maar ik er nu wel aan gewend ben
• ze hier echt helemaal niet milieubewust zijn
• heel veel mensen piercings hebben en heel vaak tongpiercings
• we op school elke morgen een kruisteken maken en een leerling uit de klas altijd even een woordje moet zeggen
• meestal pas het tweede lesuur de klas compleet is
• de leerlingen hier een evaluatie invullen over de leerkrachten
• ze het hier altijd heel raar vinden dat wij alleen de naam van onze papa dragen

Foto's

Een gazet zonder foto's lezen de mensen toch ook niet graag dus werd het hoog tijd om eens was foto's online te zetten.
Van mijn trabajo social heb ik tot nu nog geen foto's, maar eens ik er heb, zet ik er daarvan ook wel enkele online!




La Paz by night





Mijn gastfamilie: vlnr. broer Jorge, gastmama Sobeida, gastpapa Eduardo, broer Eduardo







boven: oma Susu, Eduardo, Eduardo, Jorge
onder: huisvrouw Dominga, zoon Dominga John, Sobeida, ik

 



Zicht vanuit mijn kamer (2e verdieping)







Mijn straat op een heel rustige zondagvoormiddag









Verkleed als smurfen eten gaan vragen bij de kleintjes voor ons trabajo social





Mijn bed

 



Mijn kamer